ประวัติศาสตร์
ศิลปะการต่อสู้

มนุษย์ต่อสู้กันมาตั้งแต่ก่อนมีตัวหนังสือ ภาพสลักมวยปล้ำในอียิปต์และเมโสโปเตเมียอายุกว่า 4,000 ปี เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุด ขณะที่กรีกโบราณมี “แพนเครชั่น” เป็นกีฬาต่อสู้ในโอลิมปิกยุคแรก

ศิลปะการต่อสู้เอเชียเริ่มเป็นระบบผ่านวัดและสำนัก วัดเส้าหลินกลายเป็นศูนย์กลางของกังฟู ก่อนแนวคิดจะแพร่ไปญี่ปุ่นและเกาหลี หลอมรวมกับวัฒนธรรมท้องถิ่นจนเกิดสายวิชาใหม่ๆ

ยุคที่ปรมาจารย์เริ่มจัดระบบการฝึกอย่างจริงจัง คาโน จิโกโร่ ก่อตั้งยูโดในปี 1882 พร้อมระบบสายและกติกาที่ปลอดภัย ส่วนคาราเต้จากโอกินาวาก็ถูกนำเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ญี่ปุ่น

มวยไทยเปลี่ยนจาก “มวยคาดเชือก” กลางลานวัด สู่การชกบนเวทีที่มีนวม กติกา และการนับยกแบบสากล เกิดสนามมวยมาตรฐานและยุคทองของนักมวยในตำนาน

ตระกูลเกรซี่พายิวยิตสูจากญี่ปุ่นไปพัฒนาต่อในบราซิลจนกลายเป็น BJJ และจุดคำถามว่า “ศาสตร์ไหนแกร่งที่สุด” นำไปสู่การกำเนิดเวที MMA ที่เปิดให้ทุกวิชาปะทะกันจริง

ศิลปะการต่อสู้กลายเป็นทั้งกีฬาโอลิมปิก (ยูโด เทควันโด มวยสากล) และอุตสาหกรรมบันเทิงระดับโลก มีองค์กรและรายการแข่งขันที่ผู้ชมทั่วโลกติดตาม พร้อมการฝึกเพื่อสุขภาพที่แพร่หลาย